15 koninklijke onderscheidingen voor Castricummers

CASTRICUM - In de aanloop naar Koningsdag zijn op 24 april 2026 15 inwoners van de gemeente Castricum benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Burgemeester Ben Tap decoreerde 14 van hen op 3 locaties in de gemeente: in Geesterhage in Castricum, in ‘t Kruispunt in Akersloot en in Vredeburg in Limmen. Een 15e onderscheiding voor een inwoner van Castricum werd vandaag uitgereikt in buurgemeente Heiloo. 

Burgemeester Tap: “15 mensen, 15 verhalen, 1 rode draad: een diepe toewijding aan de gemeenschap. Zij vormen het fundament van onze lokale samenleving. Het was een eer om hen,  in aanwezigheid van hun naasten, te mogen verrassen en persoonlijk te bedanken.” 

Met de onderscheidingen spreekt het Koninklijk Huis haar waardering uit voor burgers die zich langdurig en belangeloos inzetten voor de samenleving. De gemeente Castricum is trots op deze gedecoreerden en feliciteert hen van harte met hun benoeming.

De gedecoreerden zijn (met citaten uit de speeches): 

Al meer dan 20 jaar is Rino Zonneveld een onmisbare schakel binnen Werkgroep Oud-Castricum. Daar zet hij zich in voor archeologie, geschiedenis en het behoud van lokaal erfgoed. Hij geeft cursussen, doet historisch onderzoek en houdt ontwikkelingen in de gemeente in de gaten die archeologische waarden kunnen raken. Daarbij weet hij mensen enthousiast te maken; zij vinden in hem een rustige, deskundige gids.

Binnen de werkgroep is hij uitgegroeid tot iemand die overzicht houdt, verbindt en zorgt dat het werk doorgaat. Hij stond bovendien aan de basis van Stichting Oer-IJ. Hij denkt vaak mee op regionaal niveau en is voor de gemeente al jarenlang een vaste vraagbaak op het gebied van archeologie en cultuurhistorie.

“Dat alles doet hij altijd bescheiden en gericht op samenwerking. Dankzij zijn inzet blijven verhalen bewaard en blijft het verleden van onze gemeente zichtbaar voor toekomstige generaties.”

Henk Veen is al ruim 20 jaar nauw verbonden met de Castricumse Tuin van Kapitein Rommel, waar hij is uitgegroeid tot een centrale figuur. De man die alles ziet, alles regelt en altijd klaar staat. Dat betekent onderhoud plegen, vrijwilligers begeleiden, materialen regelen, activiteiten opzetten. Actief tussen hovenierswerk en techniek, en tussen fondsenwerving en PR. Dankzij hem werden een ontmoetingsruimte, een werkschuur en uitbreidingen van het terrein gerealiseerd.  Hij heeft bij de Tuin een gemeenschap gebouwd die voelt als familie; deze plek is dankzij hem voor velen een 2e thuis geworden

“Wat hem bijzonder maakt, is hoe hij dat doet: verbindend, warm en met oog voor de mensen. Hij creëert een sfeer waarin vrijwilligers zich welkom voelen en graag bijdragen. Je kunt altijd op hem rekenen, hij is behulpzaam, aanwezig en betrokken, zonder ooit iets terug te verwachten.”

Vanaf de oprichting van bridgevereniging NiRoCa in 1990 is Ida Zwalua betrokken geweest bij de club. Begonnen als spelend lid, groeide ze al snel uit tot onmisbare wedstrijdleider en arbiter. 

Jarenlang zorgde ze er elke week voor dat alle wedstrijden op rolletjes liepen. Achter de schermen lag het meeste werk. Van 2003 tot 2025 organiseerde ze de speelavonden. Met 10 tafels betekent dat 240 speluitslagen om te controleren en verwerken. Nauwkeurig. Eerst handmatig, daarna digitaal, de laatste jaren met een gedateerd computersysteem op een verouderde laptop. Waar anderen afhaakten, ging zij door. Het kloppend hart van de vereniging, totdat werd besloten om de – te klein geworden club – op te heffen. 

“Het zegt alles over haar karakter. Haar inzet was niet gericht op erkenning of beloning. Het was belangeloos, gericht op het plezier en de verbinding van anderen. De waardering daarvoor kwam vandaag, met een koninklijke onderscheiding.”

‘Een stille kracht met grote impact binnen de muziekwereld’. René Bos is sinds 1997 een onmisbare kracht binnen Muziekvereniging Emergo. Niet iemand die op de voorgrond staat, maar degene die achter de schermen ideeën bedenkt, ze uitvoert (van posters en persberichten tot presentaties) en ervoor zorgt dat alles klopt, tot in de kleinste details.

Wat muziek kan betekenen, hoe het iemand raakt, hoe het mensen verbindt en hoe het herinneringen oproept, dat voelt hij haarscherp aan. Voor het herdenkingsconcert rond 75 jaar vrijheid, in 2020, vond hij een violist die muziek uit Schindler’s List wilde spelen – iets wat diepe indruk maakte. Na de corona-periode voelde hij het belang van samenzijn aan en vertaalde dat in een hartverwarmend kerstconcert. Hij zette de jonge Backum Brass band op. En buiten Emergo zet hij zich in voor beleid en toekomst van de blaasmuziek, via de Bond van Muziekverenigingen Noord-Holland-Utrecht.

Binnen de vereniging is hij mentor voor jonge bestuursleden en springt hij bij wanneer er gaten vallen in het (jeugd)bestuur. Bij basisscholen maakt hij kinderen enthousiast om muziek te maken; want een klein zaadje kan uitgroeien tot iets groots.

“Zijn inzet is breed en van enorme waarde, hoewel dat vaak niet zichtbaar is.” Vandaag liet de burgemeester hem uit de schaduw stappen en mocht hem erkenning geven voor zijn bijdrage aan de Castricumse muziekgeschiedenis.

Ria Ritzema is een verbindende kracht binnen de kerk en de lokale gemeenschap: “die ken ik wel - zij regelt alles”. Al sinds 1980 is zij actief binnen de Protestantse Kerk Castricum. Het begon met het regelen van koffie en thee na de kerkdienst. Het groeide uit tot een jarenlange inzet voor ontmoeting, aandacht en verbondenheid. Als voorzitter van de werkgroep Vieringen zorgt zij ervoor dat diensten inhoudelijk kloppen en warm aanvoelen, maar draait ze ook mee in de praktische voorbereiding: stoelen klaarzetten, ruimtes opbouwen, soep maken en broodjes smeren.

Als scriba in de kerkenraad bracht zij structuur en zorgvuldigheid, door heldere communicatie en betrouwbaar overzicht. Ook buiten de eigen kerk was ze actief: bij de Castricumse Probus Rimpelroos bracht ze mensen samen, en als voorzitter van de Raad van Kerken in Castricum verbond ze verschillende geloofsgemeenschappen door gezamenlijke activiteiten te organiseren. 

“Steeds maken haar betrokkenheid, haar bezoeken, gesprekken, de kaartjes diepe indruk. Bij vreugde en verdriet. Met deze onvermoeibare, oprechte en warme inzet heeft zij de kerk én de gemeenschap blijvend versterkt.”

Annemieke Spruijt is al 15 jaar verbonden aan Stichting Ambulance Wens, waar ze zich inzet voor mensen in hun laatste levensfase, vaak de meest kwetsbare periode in hun leven. Zij zorgt ervoor dat iemand nog 1 laatste keer de zee ziet, of een geliefde plek bezoekt - een herinnering die voor nabestaanden van onschatbare waarde wordt. 

Met haar achtergrond als oncologieverpleegkundige brengt ze deskundigheid mee, maar wat de betrokkenen vooral bijblijft, is haar rust, aandacht en het vermogen om precies aan te voelen wat iemand op zo’n moment nodig heeft: letterlijk naast iemand zitten, geruststellen en ervoor zorgen dat die laatste wens mooi en betekenisvol verloopt - voor de patiënt én voor de familie. 

Ze maakt er jaarlijks honderden uren voor vrij, vaak ’s avonds, in het weekend of op het laatste moment. Dat onderstreept haar grote betrokkenheid. Collega’s omschrijven haar als betrouwbaar, inspirerend en positief. Ze helpt nieuwe vrijwilligers op weg en brengt rust in hectische situaties. 

“Haar inzet verdient erkenning en waardering. Die kreeg zij vandaag, vergezeld van een koninklijke onderscheiding.”

Als directeur van de Juliana van Stolbergschool zette Avis Viveen zich al vroeg in voor inclusief onderwijs. Om kinderen met een beperking een plek in het reguliere onderwijs te geven, ontwikkelde ze plannen en ondersteunde ze andere scholen - altijd met visie én met hart voor de kinderen en hun ouders.

Na haar pensionering bleef ze zich inzetten voor anderen. Haar jaarlijkse traktatie aan leerkrachten werd een geliefd gebaar van verbondenheid binnen het onderwijs. Tegelijkertijd was ze meer dan 20 jaar een toegewijde mantelzorger, met dagelijkse zorg die getuigde van liefde, geduld en doorzettingsvermogen.

Bij het Seniorenkoor Castricum is ze al jaren de stille motor: penningmeester, regelaar, sponsorzoeker en meedenker. Bij De Boogaert begeleidt ze mensen met dementie en brengt ze rust en gezelligheid. En bij de Zonnebloem zorgt ze dat mensen erop uit kunnen, een bezoekje krijgen en zich gezien voelen.

“Haar inzet vormt geen verzameling losse activiteiten, maar betekent een leven lang klaar staan en zorgen voor anderen. Al meer dan 40 jaar is zij iemand die ziet wat nodig is - en het gewoon doet." Daarom werd haar bijdrage vandaag ruimschoots erkend en beloond.

Al meer dan 50 jaar is Jeanette Welboren een vertrouwd gezicht binnen sportvereniging DOS. Eerst als turnster, zelfs nog kampioen, en later als betrokken trainster die generaties kinderen heeft begeleid. Met aandacht, warmte en humor hielp ze hen niet alleen turnen, maar ook groeien in zelfvertrouwen en daar plezier in hebben.

Sinds 1988 is zij de drijvende kracht achter het Hemelvaartkamp, waar ze jaarlijks de organisatie, begeleiding en sfeer bewaakt. Ze zorgt dat alles loopt en dat ieder kind zich gezien voelt. Daarnaast zette zij zich jarenlang in voor kinderen en mensen met een beperking. Bekend zijn hun wintersportreizen waarbij zij konden ervaren hoe het is om te leren skiën - iets wat voor hen tot dan toe vaak onmogelijk leek.

Nog steeds is ze ook actief bij Jeugd en Techniek, waar ze met dezelfde toewijding werkt aan de (techniek-)ontwikkeling van een nieuwe generatie. 

“Mensen omschrijven haar als iemand die anderen écht ziet, die weet wat een ander nodig heeft en die altijd klaarstaat - zonder ooit iets terug te vragen. Al decennialang is ze van onschatbare waarde voor veel organisaties en de mensen die zij daarmee heeft bereikt, geraakt en letterlijk in beweging heeft gebracht.”

“Sommige mensen vallen niet op doordat ze op de voorgrond staan, maar juist doordat ze er áltijd zijn. Rob Broersen is zo iemand. Hij is iemand op wie je kunt rekenen, die niet vraagt of hij kan helpen, maar gewoon begint. “Hij is er altijd.” “Hij regelt het wel.” “Hij maakt altijd even tijd voor je.”."

Bij voetbalvereniging Meervogels ’31 is hij al bijna 45 jaar een vertrouwd gezicht: generaties voetballers zijn met hem opgegroeid, van pupillen tot senioren. Iemand die zorgt dat de koffie klaarstaat, dat de kantine draait, dat alles loopt. Ook voor de Storeyclub is hij zo’n stille kracht. Voor reparaties, verbouwing, of de organisatie van een feestavond. 

Het meest bijzonder is waarschijnlijk wel zijn ‘werk tegen eenzaamheid’: hij gaat langs bij mensen. Voor een praatje, aandacht, een keer samen eten (en dus niet alleen). Hij verbindt mensen, op een humoristische manier. “Dat is pure menselijkheid. Van een man met een groot hart voor zijn dorp.” Die vandaag daarvoor een lintje kreeg opgespeld. 

Sinds 2010 is Thea Overpelt actief als vrijwilliger, iemand op wie altijd gebouwd kan worden. Bij Samen Eten in Akersloot is zij de spil: zij bedenkt de menu’s, doet de boodschappen, kookt, regelt de administratie en zorgt voor een warme, gastvrije sfeer waar mensen zich gezien voelen. Het succes van dit initiatief - dat inmiddels een wachtlijst kent - is voor een groot deel aan haar te danken.

Ook in ’t Kruispunt is ze overal aanwezig: bij activiteiten, bijeenkomsten en herdenkingen, altijd klaar om te helpen en mensen welkom te heten. Daarnaast bracht ze jarenlang leven en gezelligheid bij Strammerzoom, met gym, bingo en feestdagen, en zet ze zich in voor de Zonnebloem en de molenwinkel van De Oude Knegt.

“Thea Overpelt is warm, betrokken en bescheiden - iemand die nooit op de voorgrond treedt, maar wel degene is die alles mogelijk maakt. Haar inzet verbindt mensen en houdt de gemeenschap bij elkaar.” Daarom werd ze vandaag terecht in het middelpunt gezet.

Sinds 1995 is Marcel den Dunnen de drijvende kracht achter toneelvereniging Willibrordus, verantwoordelijk voor licht en geluid. Letterlijk buiten de schijnwerpers zorgt hij voor perfecte uitvoeringen, lost problemen op en springt direct bij wanneer dat nodig is. Diezelfde inzet toont hij bij het Aquariuskoor en andere toneelverenigingen. 

Bij Timmerdorp Akersloot was hij jarenlang voorzitter en alleskunner. Hij regelde van alles: van vergunningen tot draaiboeken en van materialen tot organisatie. Zo zorgde hij elk jaar weer dat kinderen een onbezorgde en onvergetelijke timmer-week konden beleven.

Nog altijd is hij actief in Akersloot. Om het verkeer te regelen bij evenementen, of om vrienden, familie of kennissen te helpen als er iets moet gebeuren. Meehelpen, meedenken, zonder ooit iets terug te verwachten.

“Deze stille kracht achter talloze verenigingen en evenementen werkt achter de schermen, is betrouwbaar, betrokken en heeft een groot hart. Hij doet wat nodig is, niet voor erkenning, maar omdat hij vindt dat dat hoort. Dat maakt zijn inzet voor de lokale gemeenschap van onschatbare waarde.”

Gerrit Tuijn zet zich al zijn leven lang in voor sport, gemeenschap en natuur. Al sinds 1970 is hij vaste kracht binnen VV Limmen. Hij begeleidde er generaties voetballers, was jarenlang grensrechter. Nog steeds staat hij op vrijdagochtend op het veld de lijnen te kalken - zodat anderen hun wedstrijd kunnen spelen.

Bij de Limmer visvereniging was hij tientallen jaren bestuurslid waarvan 20 jaar voorzitter. Hij bouwde de jeugdvisclub op, organiseerde wedstrijden en regelde praktische taken. Ook bij de biljartclub is hij actief: eerst bij de inkoop en activiteiten, inmiddels voorzitter, en vooral iemand die sfeer brengt en mensen verbindt.

Bij de Corneliusparochie helpt hij bij het onderhoud, de tuinploeg en de opbouw van de kerststal. Toen de kerk na de brand in 2018 moest worden hersteld, stond hij klaar, met opgestroopte mouwen. Zijn inzet voor de weidevogels en het natuurbeheer onderstreept hoe breed zijn betrokkenheid is: in weer en wind het land in om nesten te beschermen en boeren te adviseren.

“Hij ziet anderen, helpt zonder aarzelen. Geen man van grote woorden, maar van doen. Iemand van onschatbare waarde voor de Limmer gemeenschap.”

Meer dan 20 jaar was Fred Huurman de drijvende kracht achter ‘Stichting Mago Orphan and School’, een plek waar kwetsbare en kansarme kinderen en jongeren in Kenia zich kunnen ontwikkelen. Hij bouwde relaties op en hielp bij zowel grote projecten als kleine, persoonlijke initiatieven.

In Nederland was hij jarenlang actief binnen de Lutherse Kerk in Alkmaar en bij de Golf & Countryclub Heiloo. Daar wist hij mensen te verbinden en te mobiliseren voor goede doelen. Daarnaast was hij meer dan 35 jaar lang toegewijd mantelzorger. 

“Rode draad in zijn inzet voor de maatschappij is de zorg voor anderen, gelardeerd met betrokkenheid en een enorme bescheidenheid.”

Susan Bron is al meer dan 50 jaar verbonden aan handbalvereniging Meervogels '60. Begonnen als speelster groeide ze later uit tot een actieve vrijwilliger in een indrukwekkend aantal rollen: trainer, coach, scheidsrechter en uiteindelijk voorzitter. Zo zorgt zij ervoor dat wedstrijden worden georganiseerd, jeugd wordt opgeleid en iedereen zich welkom voelt - op het veld, in de zaal én achter de schermen. Ze vernieuwde het sportaanbod met walking handbal, waardoor ook oudere sporters actief konden blijven en verbonden met de vereniging.

Daarnaast zet zij zich in voor de toekomst van sport en ontmoeting in Akersloot via de Stuurgroep Akersloot OmniPark. En in de privésfeer zorgde zij jarenlang met haar gezin voor een pleegkind; niet alleen bood zij onderdak, maar vooral een thuis.

“Haar inzet kent enthousiasme, betrokkenheid en een mentaliteit van 'aanpakker' van alles wat moet gebeuren, maar dan wel op een warme manier en doordrenkt van toewijding. Daarmee is ze van onschatbare waarde voor de vereniging en de lokale gemeenschap.”

Ook Ron Kösters uit de kern Castricum kreeg vandaag een lintje opgespeld. Dat gebeurde in buurgemeente Heiloo, de plek waar hij zich tientallen jaren verdienstelijk heeft gemaakt. Hij werd benoemd tot Lid in de Orde van Oranje Nassau als waardering voor zijn 27 jaar lange inzet voor Zwemmen voor Gehandicapten Sport Heiloo, zijn functies bij voetbalvereniging HSV en het evenement Heiloo Olympics.